Hey!

Tijd voor een nieuwe update. Ben nu precies een maand weg. Hier gaat alles hartstikke goed hier, in Nicaragua,ik begin al flink te integreren. Ben al best bedreven in het demonteren van een kip met niets anders dan een plastic vorkje, het in- en uitspringen van een bus met 30 km p/u en het onschadelijk maken van allerlei tropische groenten en fruit die ik in Nederland nog nooit gezien had. En ik heb ook een fiets gekocht. Wel een met een frame van gewapend beton volgens mij, dat ding is loeizwaar, maar de velgen zijn rond, de banden opgepompt, de remmen doen het en ik heb een zadel. Dat kunnen lang niet al mijn collegafietsers zeggen. Ik stort me nu dus elke dag in de chaos die ´verkeer´ heet hier. In de hele stad heb ik tot nu toe 4 stoplichten gezien. Ik vraag me af waarom. Rood betekent hier ´rij maar door´, en groen betekend ´rij maar door zonder te kijken´. En ik moet nog wel even wennen aan mensen die aan de verkeerde kant van de weg tegen het verkeer inrijden en zonder voor te sorteren door rood linksaf slaan. En kan iemand me informeren over de verkeersregels omtrent paarden en ander vierpotig verkeer? Maar tot nu toe heb ik het overleefd. Gewoon stoer kijken, dan heb je meestal wel vrij baan.

Grootste Nederlandse nieuwsfeit van afgelopen tijd is Nicaragua ook niet ontgaan, die bizarre actie op Koninginnedag. Was ook hier voorpaginanieuws (Uiteraard wel pas na een dag of drie..)
Verder nieuws is uiteraard de griep. Al is die al behoorlijk overgewaaid hier. Maar twee weken geleden zijn alle ziekenhuiswerkers gevaccineerd en liepen we heel stoer met mondmaskers en latex handschoenen rond. Ze zijn er hier erg trots op dat in Nicaragua niemand ziek is geworden, en bijvoorbeeld wel in Nederland, werd me fijntjes meegedeeld. Want, werd me verzekerd, hier in Nicaragua is men heel goed in het geven van voorlichting en preventie. Ik stond net een moedertje van 14 voorlichting te geven over haar baby. Voorlichting en preventie, yep

Met de stage gaat ook alles best aardig. Vorige week hebben we de hele toko geschilderd (onder werktijd, ja maakt allemaal niet uit hier). Ik heb nu zo´n kleine 25 patiënten met allerlei uiteenlopende klachten, dus voldoende afwisseling. Ik moet wel een beroep doen op mijn improvisatievermogen, want de mogelijkheden tot therapie zijn wel minimaal. De oefenzaal ziet er meer uit als een magazijn, en wat er staat aan cardiomateriaal doet het nauwelijks. Denk er nu over om mensen die cardiotraining nodig hebben gewoon even mijn fiets te lenen. Maar dat maakt het ook uitdagend. 25 patiënten in een 40 urige werkweek is trouwens wel te weinig, dat is het grootste probleem. Daarom gebruik ik nu een deel van die tijd voor studie, en geef ik elke week een presentatie over bijvoorbeeld een behandelmethode of pathofysiologie van een bepaalde aandoening.

Het contact met de patiënten is erg goed. Laatst heb ik een evaluatie gehad waaruit bleek dat de meeste nieuwe patiënten wel bij ´die lange buitenlandse jongen´ onder behandeling willen. En aan zorgverzekering doen we hier trouwens niet, hier wordt betaald met mango´s, bananen, broodjes en allerlei vage maisdrankjes die in Nederland volgens mij niet door de
douane zouden komen. Of je wordt na de behandeling door de patiënt meegenomen om even wat te gaan drinken. Erg lief en gemoedelijk allemaal.En ook het contact met de andere fysiotherapeuten is goed. M’n stagebegeleidster neemt me
af en toe mee uit eten of naar wat hotspots in de buurt en we gaan binnenkort ook naar de pacific. Ben benieuwd!

Verslag: Jaap
Bron: Onstagelatijnsamerika.com